Architect-artist Valentina Karga works on the idea of self-sufficiency in a city. Berlin Farm Lab, is a platfrom which she shares her knowledge and designs along with “How to” and “Do It Yourself” videos, The design is a combination of systems that already exist, although combined in a nothingis-wasted logic.
The concurrent development of web 2.0 and natural user interfaces (touch or gesture-based) created the sense of being omnipresent while diminishing the tactile sensation. Experience is a multi-sensorial phenomenon, thus while sharing commonizes experiences, the essence of these experiences is lost in digitization, which makes the sensation of being omnipresent artificial. Human-machine interfaces are inspired by human-human-interaction, it would be naive to think that this effect is unidirectional. Touch-based interfaces lack tactile feedback, and camera-based gesture recognition software does not even deploy any physical interface. Therefore as the way of interaction, dictated by these interfaces, evolve from being a habit to an instinct, human-human-interaction will be effected. Thus it may be foreseen that contact-based interaction in social interaction will diminish. The ambiguity of the verb “share” also evolved from these matters. The project aims to create the simulation of “shared” experiences by dictating the physical contact of multiple users as an interface.
[:tr]
Artist:
Osman Koç [:]
[:en]
“Probable Needlework” offers visitors a limited creation space by means of a goblin stitch. Goblin stitch is an analog tradition with a main focus on the concept of replication/reproduction rather than creativity. Inspired by the core idea of such an analog tradition, “Probable Needlework” invites visitors to contribute to a replication process via a digital screen and a goblin canvas. During the installation visitors see digital images with a goblin effect on the digital screen. 10 px areas are marked with a red square which invites each user to contribute for a specific part of the image. However, the red square on the digital screen is randomly displayed after each user’s contribution to the needlework. The visitors are asked to reproduce 10 px areas of the images which are marked with the red square that is differing according to each user. Each image referring to a political icon includes: Religious symbols, United Nations, NATO, EU, Federal reserve, World Bank, EU Bank, USA, Iran, China, Russia, Latin America, Brazil, Coca Cola, Mc Donald’s logos etc. As the visitors stitch, reproduce and replicate some parts of these political icons, they play in a free-zone to contribute their own comment. The analog device as the goblin stitch plays a role as the “common” that gathers the collective act of reproduction. This collective reproduction of the political icons on the screen occurs as a new alternative image stitched on the canvas via user interaction. Thus, “Probable Needlework” metaphorically questions whether we can make an alternative approach to all these well-defined solid structures in the global political setting?
Artist:
Nagehan Kurali
Selin Özçelik [:tr]
Olası Elişi’, goblen ile katılımcılara önceden tamımlanmış sınırlı bir yaratım alanı sunar. Goblen işleme geleneğinde uygulanan, ‘örneğin aynısını yapma’ yani ‘kopyalama’ üzerine giden üretim aslında yaratıcılıktan çok el becerisi ve zamanla doğru orantılı olarak değişen görsel bir sonuç vermekte. Bu geleneğin doğasından yola çıkarak hazırladığımız kurguda, katılımcılara verdiğimiz dijital imajların üzerinde belirlenen 10-pixel- lik kadraj alanının, müşterek (common) goblen kanvası üzerine uygulanması söz konusu. Kavramsal açıdan, ortak yaratımın söz konusu olamayacağı bu geleneğe farklı bir bakış açısı getirerek aslında bir kolaj oluşturmak hedefleniyor. Katılımcılar bunu günümüz dünyasında politik ve/veya sosyal, globalde common olarak bizi yönlendiren güçlerin sembolik imajları üzerinden yapıyorlar. Bu sembolik imajlar şöyle sıralanıyor: Dini semboller, United Nations, NATO, EU, Federal reserve, World Bank, EU Bank, USA, İran, Çin, Rusya, Latin Amerika, Brezilya, Coca Cola, Mc Donald’s ikonları vs. Olası Elişi’nde bu öğelere dair sembolik imajlar needlework şeklinde görsellerle goblen ek- ranı üzerindedirler. İmajların 10-pixellik alanları kırmızı bir kutu ile işaretlenmiştir. Bilgisayar rastgele imajların her işleme sonrası belli bir deseni takip etmesi ve işlenecek total alanın tam bir goblen kanvası- nı tamamlamasını öngörür. Algoritmik olarak belirlenen bu öngörü katılımcıların o sistemi nasıl kullandıklarına bağlı olarak farklılaşacaktır. Seçtikleri renkler, pixel olarak algıladık- ları ve işledikleri alan, boş goblen kanvası üzerinde işlemeyi seçtikleri bölge vs. gibi bir çok değişken işin içine girdiğinde ortaya çıkacak olan kolaj her kullanıcıda bambaşka bir görsel yaratacaktır. 15 günlük ser- gi boyunca common’ın ürettiği imajlar toplanır ve bunlar ana imajlar, olası algoritmik kolaj ve common’ın işlediği kolaj olmak üzere üretim sürecinin birbirine bağlı 3 adımını sergileyen bir ürün olarak sergilenir.
Artist:
Nagehan Kurali
Selin Özçelik [:]
[:en]
Homo internetus is lack of a companion to scratch its back. Wall mounted self-scratching apparatus in a common space. Mechanical hands are placed separately on different heights. Each mechanical hand will be set in by a motion detector (PIR) solely. Ferdinand Tönnies simply describes the community on Gemeinschaft und Gesell-schaft in 1887, with the diversity between profit based and accidental relationships in city life. Scratching is a unilateral and also private action. This action could be seen as a profit based manner, do we ask for a reliable communicaton before resign into somebodies hand? Should we consider the borders of confidence before the submission on the urban space? How common-itchy examines the interconnection between these two relationships and is it possible to provide a public invention?
Artist:
Ahmet Sertaç Öztürk[:tr]
Homo internetus, sırtını kaşıyacak bir ikinci kişi bulamaz bir haldedir. Bu cihaz, çok kişisel bir ihtiyacın toplumsal alanda karşılanması için çeşitli yüksekliklerde duvara asılmış kaşıma işlevini yapan mekanik kollardan oluşmaktadır. Önüne gelen kullanıcıların hareketini algılayan kollar bireyle iletişime geçer. Kaşınma kişisel ve doğal bir eylemdir. Fakat bu durum bir tek kişiyi kaşınan özneyi ilgilendirirken, çoğunlukla ikinci bir kişiyi kaşıyanı da içine alarak bir iletişim alanı kurar. Ferdinand Tönnies 1887 yılında kaleme aldığı Gemeinschaft und Gesellschaft’ında toplum yapısını, çıkar ilişkileri etrafında oluşanlar ve tesadüfi karşılaşmalar olarak iki gruba ayırır. Kaşıma eylemi bu noktada tamamen tek taraflı bir çıkar ilişkisi üzerine kurulu gibi gözükse de, sırtımızı yaslayacağımız savunmasızca kendimizi teslim edeceğimiz bir eylem için toplumsal bir güven alanı oluşması beklenmez mi? Kamusal alanda farklı yükseklikte bir kaç kaşıyıcı kol mekanizması başka ne gibi başka işlevlere bürünebilir ya da kural koyucuları seçenler, karşılaştıklar bu kuralları nasıl bozar/esnetir?
Artist:
Ahmet Sertaç Öztürk[:]
[:en]
Will the street junkmen be collecting digital scrap from the garbage containers one day? If every object has a service life, how long is the digital’s? The Internet’s? Like plastic or paper, could it have a recycle value at the end of it’s lifespan? Will it be something more valuable than seeking food remains in garbage cans? A pair of old shoes (junkman) pulling his ‘electronic junk car’ will move like ‘z’ tracks on the exhibition floor. The ‘z’ motion here simulates the junkman tracking from one trash barrel to another alternately. A series of photographs of the street junkmen will accompany the work.
Artist:
Mehmet Erkök Mehmet Erkök[:tr]
Sokaklarda çöp bidonlarından çöp toplayan adamlar gün gelip te‘dijital atık’ toplayacak mı? Her nesnenin bir kullanım ömrü varsa, dijitalin- datanın, internetinki ne kadardır? Ömrünü tamamladığında bir plastik veya kağıt-karton atığı gibi geri dönüşüme girer mi? bir ‘değer’olur mu? Çöp kutularında aranan yemek atıklarından daha mı değerli bir şey olur? Bir çift eski püskü ayakkabı (eskici), arkasından sürüklediği ‘dijital atık arabasını’ mekan zemininde ‘z’ler şeklinde dolaştıracak- ’z’ hareketi- sokaklarda bir o çop bidonuna bir bu çöp bidonuna gidip eşeleyen eskicinin hareketini simüle ediyor. Sokak çöp toplayıcılarından bir fotoğraf seçkisi de kurguya eşlik edecek.
Artist:
Mehmet Erkök Mehmet Erkök[:]
[:en]
“ERROR – Title Included” is a piece that is designed to evoke resistance against censorship mechanisms employed by national and transnational power centers to monitor digital communication networks. Utilizing existing notification schemes intrinsic to Internet grammar, this work aims to derive a new ‘syntax’ capable of arousing direct commentary on current issues of political, social, economic and ecological significance. The work will be presented both as an aggregate of plain light boxes installed in physical space and also as a surprise effect, a ‘pop up’, activated via hidden links that are embedded within the amber platform website as well as other related institutional web spaces. “ERROR – Title Included” is meant to evolve into a mini web application, a “commons tense”, that is freely downloadable by public in order to call for discussion and provide critique regarding public issues. Offering a potential to reappear in a diverse variety of online contexts, this piece proposes to define a new tool for political demonstration and provoke a new mode of social protest that is unique to the cyberspace.
Artist:
Fatih Aydoğdu[:tr]
“ERROR – Title Included” fiziksel kamu alanlarının özelleştirilmesinden sonra, dijital iletişimi de tümden kontrolü altına almak isteyen, sansürcü, merkezi otoriter girişim karşısında, PC ve internet gramatiğinde en başından beri varolan ‘uyarı şemalarını’ kullanarak farklı bir ‘sentaks’ oluşturmak ve bu gramer üzerinden gündemdeki politik, toplumsal, ekonomik ve ökolojik bağlantılara doğrudan bir yorumda bulunmak üzerine kurgulanmıştır. Sergide basit ışıklı kutular yerleştirerek gösterilecek, ayrıca amberPlatform'un web ortamında, TodayArts Festivali ve diğer sanat enstitülerin web sayfalarında, ‘pop up’larla kullanıcının karşısına çıkarak şaşırtacak, gündemdeki problem alanlarına doğrudan yorum yapan, bir cins “commons tense” oluşturacaktır. Internetten yüklenebilir bir mini yazılımla kamu malına dönüştürülerek, herkesin kullanımına açılacak, çeşitli webplatformları, blog ya da web sayfalarında karşımıza çıkarak, ironik/ısırgan politik sloganlarla, her isteyenin, çeşitli durumlarda sesini duyurmak için kullanabileceği bir cins protesto biçimi, bir pankart (banner) olarak, sanal ortamda yeni bir politik demonstrasyon biçimi olarak yayılması sağlanacaktır.
Artist:
Fatih Aydoğdu[:]
[:en]
In Timing Diagrams, Marko Batista will perform, for the very first time, the entire sound image without digital sound manipulation with a specially designed mechanical-electronic device, which is reminiscent of a futuristic musical instrument and which was designed specifically for this performance. In the performance, Batista will emphasise the role of visual structures, which will be determined by various temporal coefficients, intertwined into peculiar rhizomatic structures.
Artist:
Marko Batista [:tr]
Marko Batista, Timing Diagrams ile ilk defa dijital ses manipülasyonları olmaksızın özel olarak bu performans için tasarlanmış fütüristik bir enstrümanı andıran mekanik-elektronik bir aletle performans sergileyecektir. Batista performansıyla zamana bağlı çeşitli değişkenlerle belirlenecek özgün köksapsal yapılar halinde iç içe geçen, görsel yapıların rolünün önemini vurgulayacaktır.
Artist:
Marko Batista[:]
[:en]
The role of the artist, in the mental and physical production of the work, varies through centuries. Before modern art, the meaning of being an artist was somehow related to the amount of time and energy spent while creating the piece. The artist was expected to work on the piece in detail, for a long time. With the beginning of conceptual art, the idea started to be more important than the labor. In some examples of conceptual art, 3 lines on a paper describing how to build the piece was enough, even if it was produced by someone else and sometimes the artist never saw the piece being built, but it was clear that she was still the artist. Nowadays, curators and galleries have strong impact on art communities which shows that process of selection is becoming as important as the idea. In fact, the selection process is critically important for the artist, for example a photographer chooses what to shoot among a huge set of images s/he sees daily. In the work “I am an artist” the participator is shown randomly created images and if an image is not chosen, it is deleted forever. If the participator prevents the disappearance of the image by pressing a red button called, „I am an artist“, s/he becomes the most important reason of its existence. Actually this process is very similar to the creation process of an artwork. Can you become an artist with that simple decision? Who is the artist of the work? The owner of the idea? The coder? The code? The participator? “you are the artist”
Artist:
Bager Akbay[:tr]
Sanat eserinin, fiziksel ve zihinsel üretim sürecinde,sanatçının rolü dönem dönem değişmektedir. Modern sanattan önceki dönemlerde, sanatçı olmak esere harcanan süre ve enerji ile sahiplenilen bir olguydu. Sanatçının eseri ağır ağır şekillendirmesi, esere yıllar boyunca edindiği tüm zanaat becerisini katması beklenmekteydi. Kav- ramsal sanatın ortaya çıkışıyla bu durum temelden değişti. Sanatçı artık, üretim sürecin- den ziyade fikir ile öne çıkmaya başladı. Kimi sanatçılar sadece tanımı yaparak eser üretmeye başladılar. Bir kağıt parçası ve üzerindeki eserin nasıl yapılacağıyla ilgili üç satır yazı, eserin kendisini oluşturmaktaydı. Her sergilenmede, bu yazı başka birileri tarafından üretime geçirilse de, sanatçı yazısı (fikri) ile oluşturulan nesneyi, hiç bir zaman görmese de,kimin sanatçı olduğu tartışılmaz hale gelmişti. Günümüzde küratörlerin, galerilerin, sanat toplulukları üzerindeki etkileri ve yer yer kendilerini üretici olarak tanımlamaları, artık fikirin yanında seçimin de öneminin arttığını göstermektedir. Aslında sanatçı bir eseri üretirken bir çok kez seçim yapar . Örneğin,sanatçısı zaten orada olan bir gerçeği tekrar önümüze koyarak kendi gözüyle gördükleri arasından bir seçim yapmaktadır. “I am an artist”, çalışmasında, izleyicinin karşısına çıkan eserler, o anda rastgele veriler ile üretilmektedir ve eser seçilmediği takdirde bir daha ortaya çıkmamak üzere yok olmaktadır. İzleyici, üzerinde „I am an artist“ yazan kırmızı bir düğmeye basarak, eserin yok olmasını engellediği anda onun varlığının en önemli sebebi olur, kendi kültürel bilgi birikimiyle, o eseri var etme kararını verir ve bu karar as- lında bir eserin yaratılma sürecindeki kararlara benzemektedir. Bu kadar basit bir seçim yapmak bir izleyiciyi sanatçıya dönüştürebilir mi? Ortaya çıkan eserin! üreticisi kim? Fikrin sahibi mi? Yazılımcı mı? Yazılım mı? İzleyici mi? “sanatçı sensin“
Artist:
Bager Akbay[:]
[:en]
According to Soldevilla, the idea of a door comes from the assumption of dividing a reality in two.It comes with an innate idea of mankind of keeping these spaces apart from each other. The installation wants to play with these limits, with transition, with the ability of the door to transport us to different realities, spaces and atmospheres.
Artist:
Luis Soldevilla
According to Soldevilla, the idea of a door comes from the assumption of dividing a reality in two.It comes with an innate idea of mankind of keeping these spaces apart from each other. The installation wants to play with these limits, with transition, with the ability of the door to transport us to different realities, spaces and atmospheres.
Artist:
Luis Soldevilla [:]
Sharing quantified personal data has become a common ritual of contemporary life. Inherent human activities as running, sleeping or eating are reduced to distilled sensory data represented by kilometers, hours or calories and shared on social networks.
The Jason Shoe experiment is carried out using a bottle of water equipped with a servo as an actuator, simulating the patterns of real human running, to deceive the widely used Nike+ running sensor. The setup is producing a tweaked and adjusted alternate reality as there is no actual running involved. By finding new ways of exploiting already existing sensory interfaces, we attempt to find new thresholds of reality and investigate their interactions within the existing cultural context.
The reality is unconvincing without measured and published evidence. No-one is questioning the accuracy of the alternate reality as long as the objective quality of the measurement is guaranteed by a commonly accepted value system.
Artist:
Jaak Kaevats
Onur Sönmez
